Kamperen op hoogte, bungelend in de lucht

8 aug 2018 | Buiten, Kamperen, Slapen

Eén van mijn hoogtepunten in mijn slaapcurriculum was mijn overnachting tijdens het kampeerfestival Camp the Night 2018 van Campspace: op een portaledge op hoogte aan de Euromast. Het was een bijzondere, indrukwekkende en leerzame ervaring waarvoor ik een videorapportage maakte voor RTV Rijnmond. Ook Hart van Nederland kwam een kijkje nemen en maakt een rapportage.

Voor het outdoorplatform Mountain Reporters schreef ik het onderstaande artikel. Deze is aangevuld met een appendix voor veelgestelde vragen. Bovendien vind je nog niet eerder vertoond persoonlijk foto- en videomateriaal betreffende deze klimmers-overnachting.

 

Hoe eng was het? Heb je nog geslapen? En wat nou als je moet plassen? Welke berg ga je nu beklimmen? Waarom dóe je zoiets?

Een greep uit de meest gestelde vragen na mijn nacht aan de Euromast. Het was het kampeerfestival Camp the Night 2018 van Campspace en ik besloot de meest buitensporige kampeerplek te bemachtigen: overnachten in een portaledge -een hangende slaapplaats- op 100 meter hoogte aan de Euromast. Het was geen seconde in me opgekomen dat dit heel spannend zou kunnen zijn, ondanks dat mensen mijn enthousiaste aankondiging met afgrijzen aanhoorden. Het was pas tot dat de dag aanbrak en de Euromast in mijn vizier kwam met zijn ontzagwekkende hoogte, dat ik licht onder de indruk begon te raken.

Ik ben een hiker, die lange tochten graag completeert met wildkamperende nachten. Hoewel ik wel wat jaren geklommen heb, ben ik vooral gespecialiseerd in hiken en voettochtvoorbereiding; meer horizontaal dus dan verticaal. Desalniettemin ben ik eindeloos gefascineerd door de tak van sport die soms neigt naar hachelijke ondernemingen. Ik verslond bergbeklimmers-literatuur om een tipje van de sluier te ontdekken waarom ze zuurstofarme plekken willen opzoeken, soms met de prijs van bevroren tot afgestorven lichaamsdelen. Het zal bijgedragen hebben aan mijn keuze van overnachting tijdens Camp the Night: één van de dingen die me eindeloos intrigeert is de divergentie tussen zo ín de natuur zijn en er in opgaan en tegelijkertijd iets (bijna) tegennatuurlijks doen: zonder ‘onnatuurlijke aanvulling’ als een portaledge zouden we niet die wand kunnen bestijgen, en zuurstoftechnisch gezien is het natuurlijk dubieus om te klimmen naar onleefbare hoogtes. Of ik mijn verticale fascinatie ooit van de literatuur naar de praktijk ga brengen valt nog te bezien, dus voor nu een nacht op een portaledge aan de Euromast was de meest toegankelijke stap om een klein stukje leven van een Big Wall-klimmer te ervaren.

Meerdere dagen verticaal doorbrengen betekent een flinke uitdaging voor slapen. Even een tent opzetten zit er door gebrek aan ondergrond niet in. Je kan nog eens een brakke nacht in je klimgordel doorbrengen, maar dat is onwerkbaar voor langere verticale tochten: slaapschuld leidt tot focusverlies, en focus is exact wat je de hele dag nodig hebt om te klimmen. Eén verkeerd aangelegde knoop, een slordige plaatsing van een nutje in de rots of het vergeten van goed vastklikken van je materiaal kan het einde van je tocht of zelfs je leven zijn.

Er wordt nog wel eens gedacht dat je kunt wennen aan minder slaap, maar dat gebeurt eigenlijk niet. Wanneer je lichaam een tekort heeft -een slaapschuld-, zal het die gaan inlossen. Met dutjes, doezelen of hazeslaapjes die zo kort als een halve seconde kunnen duren. Je zal maar net een nutje plaatsen tijdens een hazeslaapje. Een ander argument om je slaap op orde te hebben, is dat tijdens je slaap je herinneringen van je korte termijn geheugen naar je lange termijn geheugen worden overgezet: goed slapen helpt voor goed onthouden. En dat is wel belangrijk, want zo kan je leren en je vaardigheden bijslijpen voor je volgende avontuur.

Goed slapen is dus een must en de reden waarom klimmers 7 kilo extra aan een portaledge mee tillen. Zo’n portaledge heeft nog het meest weg van een brancard die gezekerd aan de wand kan worden opgehangen. In koude gebieden of slechte weersomstandigheden kan deze nog uitgebouwd worden met een een tentdoek er overheen voor beschutting. Een luxe voor big wall-klimmers; voorheen sliepen ze in niet meer dan een hangmatje.

Mijn nacht tijdens Camp the Night aan de Euromast was een uitzonderlijke ervaring die eenmalig plaatsvond, maar er zijn opties als je ook eens hangend op hoogte de nacht wil doorbrengen. Zo bestaat er cliff camping in de UK, waar je een nacht een portaledge kan huren als ware het een hotelkamer, inclusief een 3 gangen ‘room’service. Met een heldere nacht heb je dan wel een heus 1000 sterren-hotel. Ook in Duitsland, waar je het zelfs gradueel op kan bouwen van slapen op een boomplateau, naar hangen in een tent aan een boom tot de echte portaledge aan een hoge wand. Serieuze klimambities? In Nederland kun je een cursus volgen om te leren klimmen met en het opbouwen van een portaledge.

En of ik nog geslapen heb? De weersomstandigheden waren perfect om in weg te doezelen en hoewel ik met regelmaat wakker werd door onduldbaar enthousiasme om geen moment te missen van dit hoogtepunt met zijn fenomenale uitzicht, heb ik heerlijk geslapen. En dat is maar beter ook; goed slapen zorgt ervoor dat je je herinneringen goed kan opslaan, dus wat heb je aan zo’n sublieme ervaring als je het je niet meer kan herinneren?

Appendix

Naar aanleiding van het event en het artikel ontving ik regelmatig wat vragen, die ik hieronder adresseer.

“Maar…wat nu als je ‘snachts naar de wc moet?”

Niet geadresseerd in het artikel (wel aangestipt in de rapportage van RTV Rijnmond), maar een veelvuldig gehoorde vraag naar aanleiding van deze nacht was: “Maar…wat nu als je ‘snachts naar de wc moet?”
Ah, dus dat wordt er bedoeld met hoge nood.
In een echte portaledge-situatie -aan een big wall-, waar je geen keuze of back-up hebt, doen klimmers hun behoefte over de rand van de portaledge of in een zak of plastic fles. Deze laatste opties wordt bij koude omstandigheden -evenals bij het hiken- nog wel eens als kruik ingezet.

Ook tijdens Camp the Night mochten we een plastic fles meenemen, hoewel de smalle opening van de fles weinig uitnodigend was. Zelf koos ik voor strategisch drinken die dag en daarmee tijdelijke uitdroging in de avond; vanaf half 8 ‘savonds dronk ik niets meer en ik greep mijn laatste kans voor plassen vlak voor het afdalen naar de portaledge met beide handen aan. Er was nog een back-up, één die weinig aantrekkelijk was; via walkie-talkies zouden we hulptroepen kunnen inschakelen, welke je wakker zou moeten maken zodat ze je omhoog konden takelen. Het zou in ieder geval flink meer spierinspanning kosten dan het uithoudingsvermogen van je bekkenbodemspier nog wat tarten.

“Hoe eng was het?”

“Hoe eng was het?” was ook een veel voorkomende vraag. Tja, dat is nogal een persoonlijke vraag. Zelf heb ik geen last van hoogtevrees, en hierdoor kon ik ten volste genieten van de hele beleving. Ik kon me echter wel goed voorstellen dat als je enigzins oncomfortabel met hoogtes bent, dat dit een forse onderneming zou kunnen zijn die je wellicht liever aan je voorbij laat gaan.

Ik was onder de indruk van zowel de hoogte en als de karigheid van het platform waar ik de nacht op zou doorbrengen. De hoogte, omdat het met gemak hoog genoeg was om levensbedreigend te zijn, de karigheid omdat dit je continu bewust maakte van het eerste. Dat hoeft echter nog steeds geen probleem te zijn: zolang je vertrouwt op het materiaal én op de deskundigheid van de professionele klimmers die de portaledges hebben uitgehangen. Op het eerste , het materiaal, heb je (in deze situatie) geen invloed en ook geen idee (zijn de touwen nog kwalitatief goed? Waarom zit er ducktape op de portaledge? Is mijn klimgordel goedgekeurd? Voldoen de carabiners aan de toegepaste trekkrachten?), en terwijl dit blinde vertrouwen bijna roekeloos klinkt, is dit niet veel anders dan je dagelijkse vertrouwen wanneer je over een brug loopt en vergeet na te denken over dat deze ook zou kunnen instorten. Op het tweede, de deskundigheid van de professionele klimmers, daar heb je uiteraard ook geen invloed op, maar wel een idee, of beter gezegd een gevoel, bij. Die losten ze met gemak in; de behendigheid zonder achteloosheid in het aanleggen van takels en touwconstructies, afgetopt met een eindeloze hoeveelheid geduld en vriendelijkheid ongeacht de monsterlijke werkuren en tijdstippen, verried hun bekwaamheid al snel. Dat vertrouwen zou je een gevoel van controle mogen geven, maar niemand die je kan verzekeren dat er onverhoopt een knoopje verkeerd is aangelegd of dat het touw echt niet kan breken.

Een snelle scan over de constructie gaf me volledige vertrouwen over de situatie: zelfs al zou het touw van mijn klimgordel breken, dan lag ik nog ongedeerd op de portaledge. En als het gaatje in mijn portaledge verder zou scheuren, hing ik nog in mijn klimgordel. En als ze onverhoeds en onaannemelijk allebei tegelijkertijd het zouden begeven, dan greep ik vermoedelijk als een ware wonder woman één of ander touw vast en klom ik wel weer met een voetklem omhoog.
Nee, eng vond ik het geen moment, de spanning was volledig toe te schrijven aan geestdrift, ontzag en beroering . En dat is maar goed ook; zonder emotie geen beleving, zonder beleving had ik net zo goed in mijn eigen bed kunnen liggen.

Enkele videobeelden van de nacht en ochtend aan de Euromast:

Op expeditie

  • Kom ook eens buiten slapen!
  • Kies een voor jou haalbare optie: je balkon, dakterras, paalkamperen of een natuurkampeerterrein
  • Hoe was je nacht, heb je lekker geslapen? Waar loop je eventueel tegen aan; tempertatuur, ander comfort, geluiden, etc.?