Canada Countdown

door | 18 aug 2019

Rayu heeft twintig dagen om zich voor te bereiden op een maand Canada, waar ze niet alleen de opleiding International Wilderness Guide gaat volgen, maar ook een meerdaagse solohike gaat maken. Hoe bereid je je in zo’n relatief korte tijd voor op zo’n onderneming?

Canada Countdown

Dag(en)

:

Uur(s)

:

Minute(s)

:

Second(s)

Last minute werk is mysterieus genoeg altijd moeilijk te voorkomen, dus ik probeer zoveel voorwerk te doen als mogelijk. Je waterproof kleding onderhanden nemen is daar zo’n mooi voorbeeld van. Heel vervelend als je dat er op het laatste moment nog in moet squeezen…of erger nog, dat je er in Canada achterkomt dat je het nog wel even had moeten doen. Dus ik heb alvast mijn hardshell jas uitgewassen met technisch wasmiddel en daarna geïmpregneerd, zodat ie weer goed ademend is en waterdicht. Hij heeft nu z’n bekende kampvuurgeur verloren, maar dat zal niet voor lang zijn.
Ook heb ik een plan gemaakt hoe ik fysiek nog iets ga winnen in zo’n korte tijd. Ik heb een vervelende val gemaakt anderhalve week geleden wat me behoorlijk bedlegerig heeft gemaakt. Ik zal dus vooral moeten vertrouwen op mijn doorgaans prima basisconditie, maar als ik de komende dagen wat meer opknap zal ik me vooral focussen op high intensity interval training (HIIT). Mijn fysieke kracht is goed genoeg voor hiken, met HIIT kan ik in korte tijd nog wat winnen op fitheid en bovendien kost het niet al te veel tijd, zodat ik meer studietijd overhoud. Ook trek ik mijn fameuze gewichtsvest weer uit de kast om te wennen aan het gehang aan je schouders en het lopen met belasting. Vanaf nu alleen nog fietsen als daar een goede reden voor is, maar anders wordt het de benenwagen. Kan ik ook meteen podcasts luisteren en de verplichte curcusmateriaal-filmpjes. 

Je spullen testen die je mee wil nemen is essentieel. Idealiter doe ik dat tijdens kamperen, maar die optie is er niet altijd. Vannacht test ik mijn nieuwe slaapzak uit, die maar liefst tot grofweg -17 graden kan, maar toch superlicht is. Deze ga ik de komende weken zeker nog ‘buiten’ testen, maar voor vannacht is mijn bed goed genoeg. Zoals verwacht was het veel te warm, maar hij ligt heerlijk licht en zacht. Ook orden ik mijn ‘outdoorgear-attic’, mijn kleine zoldertje van 2 bij 3, die door de jaren heen behoorlijk vol gegroeid is met mijn buitenspullen. Hoewel ik in mijn eigen chaos altijd prima mijn spullen kan vinden, lijkt het me heerlijk als het straks helemaal per onderwerp (keuken/orientatie/vuur maken/EHBO/slaapkamer/etc.) ingedeeld is. Een begin is er. 

Vandaag alvast mijn Electronic Travel Authorisation (eTA) aangevraagd, waarmee ik vliegend Canada in kan. Het invullen duurt even, maar dan heb je de toekenning ook in een paar minuten in je inbox. Altijd fijn om officiële dingen geregeld te hebben.
Ik spendeer vandaag tijd aan het inlezen van het curcusmateriaal; een ware nerdsafari van declinatie bij oriënteren tot bear awareness, van diersporen en Canadees wildlife tot winterhiken. Hoewel een deel ervan in meer of mindere mate al voorbij is gekomen in mijn opleiding tot Hike & survivalinstructeur, is dit toch de XL-versie. Ik ga het straks niet meer (deels) theoretisch moeten kunnen uitleggen, maar ik zal -aangezien ik in Canada een soort van gecontroleerd aan m’n lot word overgelaten- het ook op grote schaal in praktijk moeten kunnen laten zien. De consequenties van ‘even iets niet weten’ zijn flink wat forser. 
Verder oriënteer ik me welke kaarten ik van welk gebied met welke schaal ik nodig heb en hoe ik er aan ga komen. Heerlijk, ik kan echt úren naar een kaart staren zonder me een moment te vervelen. 

Vandaag aan de slag gegaan met voeding. Dat begint bij mij al ver voor de trail. Ik ben niet zo van de smoothies, eerlijk gezegd, ik kauw graag op m’n voeding. Om diezelfde reden nuttig ik uit eigen beweging ook nooit soep; het voedings- en verteerproces begint immers al bij het kauwen. Maar mijn eetpatroon liet de laatste tijd wat te wensen over en met zo’n smoothie (deze is met bramen, bessen en spinazie) kun je wel even makkelijk flink meer groente en fruit binnenkrijgen. Maar dan altijd nog iets in vaste vorm er bij, zodat ik het idee heb dat ik ook iets gegeten heb. Het is een kleine buffer voor een maand off grid, waar verse groenten en fruit minder tot niet voor handen zullen zijn. Ook neem ik in de weken vóór de hike dagelijks een multivitamine. Deze neem ik trouwens nooit mee op de hike. Ik heb geen zin om bezig te moeten zijn met pillen slikken tijdens mijn hike en het is onnodig gewicht en volume, hoe minimaal ook. Onnodig? Ja, je vitaminepeil in je lichaam blijft maandenlang prima, je loopt geen schade op als je een paar dagen of weken geen of minder vitamines binnenkrijgt als je een degelijke basis hebt. Je lichaam maakt meer dan 25 miljoen cellen per seconden aan; die is zo geniaal dat ie echt niet wakker ligt van een milligram vitamine C meer of minder. Daarom eet ik deze weken extra voedselbewust, zodat ik op de trail hike-efficient kan eten. Ook kijk ik weken van te voren in de supermarkten, als ik toch boodschappen doe, naar aanbiedingen van bijvoorbeeld reepjes en ander voedsel wat ik eventueel mee kan nemen in m’n rugzak.  

Energie is het thema van vandaag. Na een pijnstillerloze dag gisteren, maar een onrustige nacht maakte ik mijn eerste schreden weer naar de gym. Met een beetje spanning hoe mijn kwetsuur er op zou reageren en hoe het gesteld is met mijn fitheid na zoveel bedlegerigheid besloot ik verrassend verstandig beheerst mijn sessie. Na een warming up volgde mijn high intensity interval plan: kettlebell swings voor het heupwerk voor het lopen, jumpsquats om de berg op te kunnen, explosieve lunges om de berg af te kunnen, boksen om mijn houding goed te kunnen houden tijdens het lang dragen van mijn zware rugzak. Vanmiddag staat er nog een wandeling met volle bepakking op het programma. Ook ga ik vanaf nu niet meer mijn telefoon opladen met het stroomnet, louter met de verschillende oplaadmogelijkheden zoals powerbanks, waarvan er straks één of twee in mijn rugzak zullen belanden. Zo kan ik ze testen en ontdekken hoeveel ik eruit kan halen. Ik heb in Canada een telefoon, een GPS, een outdoorhorloge, een hoofdlampje en een camera te voeden.

Je spullen testen die je mee wil nemen is echt essentieel in je voorbereiding. Ik ben dikwijls eigenwijs geweest en nam dingen mee, vaak nieuw, ‘die het toch echt zouden moeten doen’, maar kwam meermaals voor vervelende verrassingen te staan. Het product is dan te duur om ter plekke weg te gooien en de rest van de tijd loop je te zeulen met een compleet nutteloos iets. Eén zo’n voorbeeld was een powerbank. Ik besloot deze last minute toch -ongetest op een aantal electronische apparaten- mee te nemen, en die bleek de helft van mijn gadgets niet op te laden, en dan met name de lichtere versies zoals mijn GPS-horloge en hoofdlampje. Maar ook een gasbrander die het niet bleek te doen, wat ook vervelend is. Daarom plan ik altijd wat kampeerdagen in om mijn spullen te controleren of ze nog zo werken zoals moeten (soms gebeurt er van alles op een zoldertje waar je geen weet van hebt) en om betere keuzes te maken wat er mee gaat….die keuze kun je namelijk maar één keer maken. En daarom heb ik vannacht gekampeerd en onder andere mijn nieuwe slaapzak getest in een iets betere situatie dan in mijn eigen bed binnen.

Vandaag leek een lastige Canada Countdown-dag. Niet alleen begon mijn dag met een werkshift in een outdoorwinkel, maar er kwam ook een werkgerelateerde meeting achter aan. Weinig tijd voor voorbereiding…zou je denken. Het interessante is dat op zo’n dag er toch allerlei achtergrond-processen plaatsvinden. Het viel me op toen iemand de futiele vraag stelde welke sokken ik mee ging nemen op mijn Canadatrip. Ik kon moeiteloos mijn samenstelling opnoemen. Dat deel was kennelijk allang gecoverd in mijn hoofd, zonder er nog maar een moment concreet bij stil te hebben gestaan. Ik besefte dat ik in mijn hoofd mijn rugzak al tig keer heb in gepakt, dat alle overwegingen al meermaals voorbij zijn gekomen….Er broedt van alles. Alleen is de definitieve beslissing nog niet gevallen: die is voor de laatste dag. Voor nu zit ik nog in de incubatiefase.

Dit weekend bestaat uit lesdagen voor de International Wilderness Guide. Ik reisde vandaag alvast af naar de andere kant van het land waar de lessen plaatsvinden en waar mijn moeder in de nabije omgeving woont. Ze heeft een heerlijke tuin, waar ik mijn nieuwe tent (!) op heb gezet om vannacht in te slapen. Ook ontwikkel ik weer mijn vuurmaakskills en zaag ik met mijn nieuwe Japanse zaag (extra geharde tanden) wat boompjes om die mijn moeder graag nog uit haar tuin verwijderd zag. Ik lees in op de inhoud van de lesdagen: onder andere natuurlijke shelter maken, boom omhakken, vuur maken en een bearbag situatie maken voor zowel een groep als alleen: alle spullen die ‘beergevoelig’ zijn moeten er in. Ik bekijk een bear awarenessvideo en lees me in op het lesmateriaal. Er staat een enerverend weekend voor de boeg en een betere voorbereidng op Canada kan ik me waarschijnlijk niet wensen. Voor nu…op naar de tent voor de premierenacht!

Mijn nieuwe tent sliep perfect, maar ja, dat kon ook weinig anders met het zomerse weer. Met volle bepakking ging ik naar de opleidingsdag voor de International Wilderness Guide, waar ik kennis maakte met de vijf anderen die ook naar Canada zullen gaan. We leerden hoe je een bearbag op kan hangen (voor een groep en individueel). Deze waterdichte zak met je eten en toiletspullen hijs je zo’n vier meter hoog in een boom en bij voorkeur zo’n 2 meter van de stam, zodat de beren er niet bij kunnen. Hoewel we straks in Canada niet bij alle kampen dit per se zouden hoeven doen (omdat er bijvoorbeeld bearcontainers aanwezig zijn), is het verstandig om er toch een gewoonte van te maken en je bewust te blijven dat waar je ook bent, een beer dichtbij zou kunnen zijn. Ook gingen we aan de slag met een casus. Welke dertien spullen neem je mee in volgorde van belangrijkheid, in het hypothetische geval van een vliegtuigcrash en waarom? Hoeveel functies kun je van een item bedenken die van toepassing kunnen zijn in een overlevingssituatie? Ook zullen we in Canada shelters van hout en bomen moeten maken om onder te slapen. Om weer even te beseffen hoeveel tijd zoiets kost en weer even op scherp te staan wat de belangrijkste punten zijn (windrichting, zonsopkomst, gradenhoek, etc) konden we weer zo’n anderhalf uur aan de slag met bouwen. We sloten deze mooie dag af met vuur maken voor het kampvuur en de bijbehorende kampvuurpraatjes.

’s Ochtends wakker worden in de buitenlucht bij je eigengemaakte shelter met een rode horizon blijft bijzonder. De tweede dag van de opleiding begon met kennis over de Spot. Dit is een GPS-ontvanger met SOS-functie. Hiermee kunnen we getracked worden in Canada en kan er snel hulp ter plaatse komen wanneer dat nodig mocht zijn. Ik zaagde een eikenboom om met mijn nieuwe klapzaag, een vaardigheid die in Canada rap ontwikkeld zal worden, we oefenden met vuur maken en de laatste informatie met betrekking tot onze Canadatrip werd verstrekt. “Tot in Canada!”, riepen we bij ons afscheid. Wat een leuke zin.

Na zo’n intens weekend was het weer even landen en overzicht krijgen. Zeker met de grote hoeveelheid nieuwe informatie met betrekking tot de opleidingsdagen in Canada, hoe de dagen er grofweg uit zullen zien en wat er nodig is. Ik maak lijstjes met wat ik nog nodig heb, wat ik nog moet aanschaffen, maar ook wat er nog moet gebeuren en welke dingen ik zeker niet mag vergeten. Omdat KLM ook niet meer is wat het geweest is checkte ik nog even of er bagage bij mijn ticket is inbegrepen, wat natuurlijk niet het geval is. Deze heb ik voor mijn beide vluchten alvast bijgeboekt.

Gymtime! Vandaag een mooie actieve dag. Vroeg uit de veren voor mijn vracht-shift voor de outdoorwinkel waarin er veel gelopen en met kratten gesjouwd wordt, maar daarnaast ook 15 km buiten fietsen, een half uur op de loopband met fikse helling én befaamde gewichtsvest en tot slot de high intensity interval training met kettlebell swings, lunges, squats, boksen en battle ropes. Ik doe een kleine stap terug ten opzichte van de vorige keer, omdat toen weliswaar mijn blessure beter ging, maar het lopen desalniettemin toch niet…vanwege de overdreven spierpijn. In de avond plof ik in het park met een vriendin, die me fronsend aankijkt als ik mijn outdoorbeker onder de fles wijn houdt. Ook dat is nog even managen; kun je nog met iedereen afspreken voordat je vertrekt? Verder boek ik mijn Airbnb in Calgary voor de eerste nacht.

Op aanraden van de outdoor-opleiding besluit ik toch nog een tetanus-prik te halen. Deze is zo’n 10 jaar geldig en mijn laatste is na wat vervelende ongevallen rond die tijd geweest. Ik loop langs bij mijn huisarts om de prik aan te vragen. “Waarvoor wil je die en wil je tetanus of DTP?” vraagt de assistent. Als ik aangeef dat ik me een maand in de wildernis van Canada ga begeven knikt ze begrijpelijk. “Die DTP heb ik vroeger toch al gehad?” vraag ik onnozel. “Als je in Nederland bent geboren en getogen is die kans groot, maar ook die is 10 jaar geldig.” De T staat voor tetanus, de difterie en polio zou ik er dan bij krijgen. Of juist niet, net hoe je het bekijkt. Maar voor niks rare ziektes inspuiten gaat me ook wat te ver, dus ik vraag naar de overwegingen. “Als je in de komende 10 jaar plannen hebt voor Zuid-Amerika, Afrika of Azië, zou ik die nemen, dan ben je in één keer klaar”. Zeker  heb ik die plannen! Nou ja, in m’n hoofd dan. Niks concreet en vooral wishful thinking, maar hee…twee maanden geleden wist ik ook nog niet dat ik plannen voor Canada had. Spuit ophalen bij de apotheek en weer terug naar de huisarts om ‘m in te laten spuiten. In je bovenarm-spier. Goed te doen, alleen een kleine blauwe plek als bewijs. Ik krijg geen bijwerkingen, die overigens doorgaans alleen bestaan uit verergering van je al heersende klachten. Sinds 2019 is de tetanus-prik niet meer vergoed door je verzekering. Mijn DTP-prik kostte € 26,11, de tetanus-prik kost zo’n €25,-. Soort van één halen, twee gratis dus. 

In Canada in een ongekende wildernis zal ik flink met mijn navigatie-skills aan de slag moeten. Tijdens mijn opleidingsweekend afgelopen weekend keek ik met grote ogen naar de kaart van het gebied waarin we zullen vertoeven. Ik ben gefascineerd door oriëntatie. Ik ben er niet per se goed in, hoewel ik doorgaans goed weet waar ik ben, waar het noorden is én op welke locatie ik was toen ik een bepaalde zin uitsprak. Het is echter zoveel complexer dan dat – ik bedoel, het gegeven dat er drie ‘noorden’ zijn zegt al iets- en als je aan de andere kant van de wereld bent, veranderd er ook nog het één en ander. Maar die kaart, die de hoofdrol zal spelen in de opleiding in Canada, daarvan zou een leek nog durven zeggen ‘dat ze hier geld voor durven te vragen met zoveel niks!’. Veel meer dan wat bosgebied en hoogtelijnen kon je op het eerste zicht niet zien. Maar dat is dan ook weer het mooie van kaart lezen…je kunt eindeloos kijken én nieuwe dingen blijven ontdekken. In Canada zal het een boel gereken worden, stomme fouten maken en volstrekt de verkeerde kant oplopen, maar ik kan het hele spel goed waarderen. Tenminste, als je de boel goed op orde hebt. Ik ben vandaag bezig om het juiste abonnement aan mijn Garmin Inreach-GPS te koppelen zodat ik in nood hulp kan inschakelen, berichten naar huis kan sturen, de juiste kaarten in mijn toestel heb staan én in mijn telefoon, wat mijn back-up is.

Of ik nu al niet meer los kan van mijn rugzak, terwijl ik er straks een maand aan vast gekleefd zit? Nee, zo erg is het nog niet, dat ik er automatisch mee onder de douche ga. Toegegeven, er gaat geen dag meer voorbij dat ik níet denk aan wat er allemaal in zou moeten voor mijn Canada-trip. Maar deze rugzak heeft al aardig wat hikes meegemaakt en ook regelmatig onder onhoudbaar warme temperaturen. Warm genoeg om er voluit tegenaan te zweten. Tel daarbij op dat een paar weken niet douchen ook niet ongewoon is tijdens een hike en je hebt een idee van de geurbeleving die inmiddels gegeven werd door mijn rugvriend. Iedere keer dat ik ‘m oppakte trok ik uit reflex mijn hoofd weg en ik besloot dat ik écht niet nog een hike lepeltje-lepeltje met dit geurmonster in mijn éénpersoonstent zou gaan liggen. In de wasmachine was door de vorm lastig, en bovendien moest ik zelf ook nog even onder de douche. Samen douchen dan maar. Mijn rugzak is goed uitgespoeld en daarna nog even behandeld met technische droogwas-spray. Bijna nieuw-uitziend en in ieder geval fris ruikend zal ik de wildernis van Canada betreden…hoewel dat ook wel niet lang zal duren.
Verder heb ik vandaag nagedacht over mijn voedselvoorraad. Dit is normaliter best een complexe puzzel, omdat ik doorgaans voor 1-2 weken aan voedselvoorraad meedraag. Een uitgekiend voedselplan is dan veel belangrijker. Nu weet ik dat ik met mijn Canada-groep de supermarkt in zal gaan aan het begin van de trip, dus ik ga weinig meenemen vanuit Nederland. Mooi, want mijn rugzak zal door al het verplichte cursusmateriaal al bovengemiddeld zwaar zijn. Ik neem alleen hetgeen waar ik voedingsstof-technisch gezien minder makkelijk aan ga kunnen komen de komende maand: proteïne. Ik bestel proteïnerepen waarvan ik weet dat ik ze én lekker vind, goed kan verdragen en die weinig kruimels geef in de verpakking. Mazzeltje, ze zijn net in de aanbieding!

Gear-testing day!
Ik krijg regelmatig de vraag naar mijn paklijst en tot grote teleurstelling moet ik dan zeggen dat ik die niet heb. Ik heb althans geen kant-en-klare paklijst, omdat wat ik meeneem sterk afhangt van de omgevingsfactoren en de tijdsduur van mijn hike. Een basic paklijst kun je zo van internet downloaden, en daar zou ik dus niets aan waarde kunnen toevoegen. Het is juist dit spel met al die verschillende en steeds afwijkende factoren die de voorbereiding op het hiken complex én fascinerend maken. Oké, beroepsdeformatie van Rayu, toegegeven. Een andere afwijking is dat ik altijd met nieuwe spullen hike. Ter verbetering van het oude, ter verlichting van de grammen, ter vermindering van het volume of soms gewoon uit nieuwsgierigheid. Het zorgt ervoor dat mijn paklijst er dus altijd anders uitziet. Hoe die er precies uitziet kun je één dezer dagen lezen in de Canada Countdown. Het blijft echter altijd wel een risico en het vraagt soms wat flexibiliteit tijdens je hike: wat als het niet werkt zoals de bedoeling is of zoals gedacht of gehoopt? Om dat een beetje te counteren is het handig om je spullen van te voren te testen. Dat lukt niet altijd in de soms afwijkende Hollandse omstandigheden, maar het geeft je altijd meer informatie dan iets ter plaatse uit de verpakking halen. In Canada ga ik niet alleen naar extreme omstandigheden, maar ook met onder andere een nieuwe tent, een nieuwe slaapzak en een nieuw waterfilter. Een nachtje met verschillende keuzes aan spullen kamperen om te zien, te voelen en te ervaren wat de verschillen zijn is dan heel praktisch. Ik zoek een natuurkampeerterrein uit waar je vuur mag maken bij je tent en probeer mijn spullen uit.

#voettochtvoorbereiding…dat doe je niet alleen met kilometers maken en hopen dat het wel goed komt, maar ook door gericht trainen, nadenken over je voedselvoorraad, zorgen dat je kunt slapen op vreemde plaatsen, het hebben van veerkracht en goed je spullen afwegen (figuurlijk bedoeld, maar letterlijk mag ook). Soms is het zoveel dat het nog wel eens passen en meten is in je dagelijks leven, maar een goede degelijke wandeling in en met de spullen die je mee wilt nemen hoort er natuurlijk nog steeds gewoon bij. Het is mijn afsluiter van een fantastisch weekendje kamperen in Nederland, waarbij ik nog de laatste Nederlandse zomerdagen heb mee kunnen pikken. Als ik terug kom uit Canada loopt het alweer tegen de herfst aan en het bos waarin ik wandel heeft al een zweem van najaar. Ook heb ik dit weekend goed kunnen bijslapen. Vandaag houd ik me naast de wandeling bezig met kleine zaken die altijd schrikbarend veel tijd innemen (doorgaans omdat het mysterieus nooit in een keer lukt) zoals je e-reader inrichten en op zoek gaan naar e-books en luisterboeken. Omdat beren doorgaans op afstand blijven wanneer ze jouw geluid kunnen identificeren als zijnde mens, lijkt het me handig om luisterboeken te hebben en die zonder koptelefoon te luisteren in discutabele tijden. Zodat ik niet de hele tijd “Hey Bear! Go away bear!” hoef te roepen. 

Gehaast je tas in pakken is vragen om stomme fouten. Daarom begin ik drie dagen van te voren al met het bij elkaar leggen van de spullen die zeker weten mee gaan. Ook kleine dingen waarop ik op dat moment aan denk, probeer ik meteen bij mijn rugzak neer te leggen. Zo heb ik meer kans dat ik ze niet vergeet. Voordat ik ze neerleg, brengen ze een bezoekje aan de weegschaal en noteer ik hun gewicht in een handig overzicht. Ik gebruik hiervoor het programma Lighterpack (https://lighterpack.com). Supersimpel, recht toe recht aan een overzicht van je spullen in categorieën zoals je ze zelf bedenkt. Zo kun je je af en toe toch nog bedenken. Bijvoorbeeld om een voorwerp wel of niet mee te nemen of wellicht een andere keuze te maken. Het geeft je een ontzettend goed overzicht van je bepakking…en overzicht geeft rust. Handig in deze stressvolle dagen. Een groot deel heb ik al klaar liggen, maar de hele kledingkast moet zo ongeveer nog ingevuld worden en zo zijn er nog een aantal dingen die nog gecompleteerd moeten worden de komende dagen. Nieuwsgierig naar Rayu’s bepakking? Je kan het hier volgen: Rayu’s Canada-rugzak Let wel, de lijst is nog niet af.
Verder bestaat deze hectische dag uit een vroege werkshift in de outdoorwinkel, het afronden van zakelijke dingen,  nog een was draaien en een meeting met een wandelcollega – waar ik tegen verzucht “Waarom kan ik niet gewoon kiezen voor een ontspannen hike in Scandinavië?” 

Het is altijd fijn om je dagen ervoor zoveel mogelijk rust te hebben, maar dat zit er deze keer niet in. Er moet nog flink gewerkt worden op verschillende locaties en de gaten vul ik met de laatste kleine inkopen en het afronden van projecten. Ik maak mijn EHBO-set weer compleet en laat weer diverse objecten via mijn weegschaal gaan om geordend op de vloer te eindigen. De spanning neemt toe en ik bevind me vandaag met grote regelmaat in een situatie die me verdacht bekend voor komt. Ik ontmoet veel mensen en iedereen wenst me enthousiast een ‘leuke vakantie’ of een variant daarop toe. En hoewel ik hun enthousiasme waardeer, blijf ik met een vertwijfelende blik achter. Ik weet niet of het leuk gaat zijn. Ik geloof wel dat het indrukwekkend, leerzaam, uitdagend , bijzonder en onbevattelijk gaat worden. Maar leuk… dat weet ik nog niet zo. Dat klinkt wat negatief, maar het leven is ook heel vaak niet leuk, en je hike bijna als vanzelfsprekend dus ook niet. En toch kan het waardevol zijn. Het deed me denken aan mijn eigen blog van een jaar geleden en las ‘m weer door: Hiken hoeft niet leuk te zijn. Ja dat inderdaad. Met mijn tien kilo gewichtsvest spring ik na een personal training gegeven te hebben zelf nog even op de loopband en zet de helling flink aan. Het verraad iets van mijn nervositeit. Gaat zo’n half uurtje nog zin hebben? Mwah, fysiek is het waarschijnlijk een druppel op een gloeiende plaat. Maar soms is de illusie al voldoende en het houdt me weer even rustig in mijn hoofd. Thuis aangekomen na een dag dwars door de drukte van de stad, de vele geluiden, een verscheidenheid aan prikkels en de vieze lucht haal ik diep adem. Over minder dan een week gaat mijn leven voor een maand lang aan exact het andere kant van het spectrum zitten. Ja, dáár kijk ik wel naar uit.

Mijn scheurkalender probeert mij een hart onder de riem te steken, denk ik nog in de ochtend. Mooi dat ik het er niet mee eens ben: de inhoud van mijn rugzak moet nagenoeg perfect zijn en met een 5,5 neem ik al helemaal geen genoegen. Nu in de avond begrijp ik dat deze kalenderpagina niet over mij ging maar vooral over mijn dag. Nervositeit alom, maar dat hoort er bij en ergens in de verte is er nog steeds gevoel van controle. Ik hoef alleen maar mijn laatste computerwerkzaamheden af te ronden en alles te doen wat écht met mijn laptop moet, want als blijkt dat ik toch nog wat vergeten zou zijn, heb ik als backup altijd nog een paar uur in Calgary om een noodgreep in een winkel toe te passen. Ik moet daar toch nog op zoek naar lokale kaarten. Maar deze dag ging niet over perfectie…Mijn laptop had geen absurder moment kunnen kiezen om te crashen en het is het begin van een cascade aan dingen die vandaag niet lukken of een belachelijke hoeveelheid tijd in beslag nemen. Soms zijn dingen zo frustrerend dat je er flink van in de stress schiet. Soms bereiken de dingen zo’n absurde grens dat je niets rest dan het gelaten over je heen te laten komen. Inderdaad, zo’n dag dus. Een laatste koffie-afpraak met een vriendin, ik volbreng mijn laatste werkuren, ik stel mijn bankpassen in op het juiste continent, ik check me in voor mijn vlucht (bij het raampje, hoera!), ik breng mijn huis aan kant en weeg én overweeg de laatste spullen.
Het belooft een zoveelste korte nacht te worden, maar dat geeft me vast een goede bijslaapsessie in het vliegtuig, waarin ik alle rust heb omdat het dan uit mijn handen is. Er is niets wat ik nog kan doen. Ik ga het deze maand doen met de spullen die ik vandaag weloverwogen in mijn rugzak heb gepakt.